محبت امیرالمومنین(ع)

۱۶) لَوْ ضَرَبْتُ خَيْشُومَ ٱلْمُؤْمِنِ بِسَيْفِى هٰذَا عَلَى أَنْ يُبْغِضَنِي مٰا أَبْغَضَنِي، وَ لَوْ صَبَبْتُ ٱلدُّنْيٰا بِجَمَّاتِهٰا عَلَى ٱلْمُنٰافِقِ عَلَى أَن يُحِبَّنِي مٰا أَحَبَّنِي. وَ ذٰلِكَ أَنَّهُ قُضِىَ فَانْقَضَى عَلَى لِسٰانِ ٱلنَّبِىِّ ٱلْأُمِّىِّ صَلَّى ٱللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ أَنَّهُ قٰالَ: «يٰا عَلِىُّ لا يُبْغِضُكَ مُؤْمِنٌ، وَ لا يُحِبُّكَ مُنافِقٌ».(حکمت۴۲)

اگر با اين شمشيرم بر فرق مؤمن زنم كه مرا دشمن دارد هرگز نخواهد داشت، و نيز اگر همة دنيا را به كام منافق ريزم كه مرا دوست بدارد، نپذيرد. و اين از آن روست كه چنين رقم زده شده و بر زبان پيامبر امّى ـ درود خدا بر او و خاندانش ـ جارى گشته است كه فرمود: «يا على، فرد باايمان تو را دشمن نگيرد و منافق هم تو را دوست نبيند».